Hollend naar ontslag

Door: Mark Diebels - 6 maart 2012

Het was 23 september 2007, hartje Amsterdam. De werknemer schudde voor de laatste maal zijn spieren los voordat hij van start ging in de Dam tot Dam-loop, 16,1 km hardlopen met hellinkjes. De loop ging voorspoedig en de werknemer was daarom best tevreden met zijn eindtijd van 1:32:22 uur. Toch was deze tijd niet voldoende om zijn baan te houden.

De werknemer zat namelijk al vanaf eind november 2006 ziek thuis in verband met knie-operaties en een auto-ongeval. Hoewel in het verzuimreglement stond dat hij tijdens zijn ziekte geen activiteiten mocht verrichten die de genezing konden belemmeren, ging hij toch hardlopen. Twee dagen van tevoren was in een gesprek bij de bedrijfsarts nog vastgesteld dat er beperkingen waren bij het gebruik van de rechterknie. De werknemer kon nog steeds geen enkel werk uitvoeren. In mei 2008, ruim een half jaar na de loop vertelde de werknemer voor het eerst aan de bedrijfsarts dat hij weer voorzichtig was gaan sporten. Kort daarop kreeg de werkgever echter een tip over de Dam-tot-Dam-deelname. Ontslag op staande voet-waardig dus, en de kantonrechter ging daarin mee: ontbinding vanwege een dringende reden. Tot zover niets aan de hand.

Bizar werd het toen deze man toch een WW-uitkering kreeg van het UWV, omdat hij niet verwijtbaar werkloos zou zijn. Punt dat speelde was namelijk dat de artsen niet konden vaststellen dat de genezing ook echt was belemmerd! In een tweede procedure stak de rechter daar een stokje voor: dat hij geen open kaart had gespeeld tegenover de bedrijfsarts was verwijtbaar en dus geen recht op WW. Hardlopers zijn daarom, ook arbeidsrechtelijk, doodlopers.

Meer hierover weten van een arbeidsrechtadvocaat in Tilburg?

Bron: column Tilburgse Koerier